برای پنچ دقیقه بیرون رفتن دستکم یک ساعت تمام می ایستاد جلوی آیینه جهت بزک دوزک و چاسان فاسان کردن. از خط چشم و برق لب گرفته تا اکستنشن و خلخال سِت با گوشواره. بعد از عوض کردن چند دست لباس به یک دست رضایت می داد و سر آخر یه شیشه عطر رو هم روی خودش خالی می کرد و می ایستاد جلوی آینه ی قدی توی هال و "به به ببین چه خوشگلم" سر می داد.

یه روز وقتی باباش رو از مطب دکتر به منزل برمی گردوندم دیدم که سرحال و سردماغ به استقبالمون اومد. باز هم آرایش غلیظ و یه دست لباس آنچنانی اولین چیزهایی بودند که در وجودش خودنمایی می کردند. عمو رحمت بی اونکه توجهی به دخترش کنه خواست که او رو تا اتاقش ببرم چون حسابی خسته بود و می خواست یک ساعتی بخوابه. از اتاق که برگشتم، بعد از اینکه از نبود زن عمو در منزل اطمینان حاصل کردم ازش خواستم که برای لحظاتی روی مبل کنارم بنشینه.

رو بهش کرده و گفتم:

- دختر عمو! می شه یه چیزی رو رک و پوست کنده بهت بگم؟

یه عشوه ای اومد و با لوندی خاصی دست تا جلوی گونه اش بالا آورد و درحالیکه پشت دستش را بسویم خم می نمود گفت: "آ...بگو جونی."

- من و تو با هم بزرگ شدیم. من زیر و بم تو رو می شناسم؛ تو هم منو خوب می شناسی.

برخلاف قراری که با خودم گذاشته بودم به یکباره از کوره در رفتم و با صدای نسبتا بلندی که نشان از ابراز تاسف و تعصب داشت ادامه دادم: "تو دیگه گندشو درآوردی...این ششمین سالیه که برای یه لیسانس چُسکی کتابداری داری درجا می زنی. اگه تو این جدیتی رو که در سرخاب و وسمه و سرمه و آرای گیرای داری صرف درس خوندن می کردی..."

پشت همون دستش رو جلوی لبانش گرفت و هرهر زد زیر خنده. با همون عشوه ی همیشگی و در حالیکه موقع بیان کلمات گردنش رو به چپ و راست تکون می داد، گفت:

- چیرای چیرای؟...خیلی باحالی جونی!...تو رو جون بابایی یه بار دیگه بگو.

از سر شوق بازوی دستم رو در دست گرفت. فشار ناخنهای بلندش بر روی بازویم من رو تا آستانه ی درد پیش برد. مونده بودم که چی جوابش رو بدم. اعصابم به حدی بهم ریخته بود که دیگه چشمام سیاهی می رفتن. بلندتر و جدی تر از قبل گفتم:

- آرای گیرای...تربتی ها جای لغت بزک دوزک استفاده می...

هنوز حرفم تموم نشده بود که این بار با صدای بلندتری زد زیر خنده.

- وای! خدا مرگم بده...تو...تو خیلی بامزه حرف می زنی...وارای دارای...دارای دارای...نانای نانای.

اونوقت درحالیکه بسمت من متمایل می شد با دندانهای بهم قفل شده لُپهایم رو گرفت.

- من عاشق این جدیتت هستم جونی...دوست دارم دعوام می کنی. مورمورم می شه از خرکیفی کره خر.

به یکباره دلم سوخت که چرا سرش داد کشیدم. این بار خیلی آروم و البته من من کنان گفتم: "می دونی چیه؟...همه ی حرفم اینه که تو مسئولیت پذیر نیستی...این هم تقصیر تو نیست...تقصیرِ...تقصیرِ زن عمو نی نی یه (اسمش ناز خاتون بود و خودش می گفت که همه نی نی صداش کنن).

به یکباره ابرو درهم کشید و صورتش سرخ شد:

- آهای! آهای! مامان نی نی من چشه بی چشم و رو؟ بزنم با این ناخونا اون  چشای کور شدتو از حدقه درآرم؟...چطور وقتی تاپ می پوشم یا با دامن کوتاه جلوت قرقر راه می رم نمی گی مامانم مقصره؛ ها؟...اونطور موقع ها خوب محو تماشا می شی و آب از لب و لوچه ات آویزون می شه غربتی بچه گدا.

تصمیم گرفتم که صادقانه جوابش رو بدم: "خوب!...بخاطر اینکه تو خیلی زیبا هستی."

- سفسطه کردن رو هم که خوب از اون بابای ریقوی دوزاریت یاد گرفتی، مرتیکه ی پنج زاری.

با گفتن این حرف دوباره گل از گلش شکفت و باز قهقهه سرداد و برای مدتی از ته دل خندید. آنگاه با همون بی خیالی همیشگی گفت:

- ولی خداییش تو از بابات قرونی صنار بیشتر می ارزی.

جوابش رو ندادم چون می دونستم منظوری نداره. می تونستم ته تمام حرفهای نیش دارش صورت مادرش رو ببینم.

- از این به بعد بهت می گم پنج زاری...دوست داری جیگر؟

لبخندی زدم و گفتم: "در برابر صفتهای رنگ و وارنگی که تاحالا بهم نسبت دادی این یکی مثل لقب عین الدوله برای یه درباری می مونه."

- آخه بچه خرخون لاغرمردنی!...نکنه می خوای بهت بگم آلن دلون!

بازوی دستم رو دوباره در دست گرفت و به تحقیر ادامه داد:

- دستکم یه خورده با کتابات دمبل بزن که یه ذره گوشت بیاری ریقو...نکنه اینطوری می خوای بیآیی خواستگاریم؟...با این اوضاع و احوال من که زنت نمی شم.

نگاهی به زیر انداختم و نجواکنان گفتم: "کی خواست حالا ازدواج کنه. بعدش اینکه من و تو خیلی با هم فرق داریم."

- تو غلط می کنی نمی خوای...مگه دست خودته!

اونوقت با لحنی بچه گانه گفت: "من دخمل خوبیم جیگری...من فقط باید اوشگل باشم واسه شوشو جونم...عین مامان نی نی واسه باباااایی."

باز از دستش عصبانی شدم و با کمی تندی گفتم:

- پس برای همینه که بابات هنوز پنجاه سالش نشده عینهو یه پیرمرد نود ساله ست؟

خیلی سریع جبهه گرفت و با حالتی تهاجمی گفت:

- نه پس! بهتره عین ننه ی تو باشم که تو کار بشور و بسابه و فقط بلده با جارو برقی و ماشین لباسشویی رانندگی کنه؛ آره؟

منظورم رو نمی فهمید و فقط مثل همیشه با حرکاتش دیوونه ام می کرد.

- من کی همچین حرفی زدم؟ اول اینکه مامان من هم دیگه از اونور بوم افتاده...بعد اینکه خودت خوبه می بینی که بابام چقدر دوستش داره؛ همیشه هم با گلم و جونم صداش می کنه...هیچ وقت هم ندیدم دعواشون بشه...من همه ی حرفم اینه که زندگی واقعی خیلی از این چیزی که تو فکر می کنی فاصله داره."

باز گویی که اصلا حرفهای مرا نمی شنود، با لوث بازی تمام گفت: "خوب تو منو توی این بلاتکلیفی گذاشتی...تو این مرداب بلا...توی این جنگل سیاه...اونوقت می رم زن رمال می شما!"

بعد شروع به بشکن زدن کرد: "من زن رمال نمی شم...چرا نمی شی...کاری که رمال می کنه آدمو..."

از خوندن منصرف شد و با لحنی چاله میدونی گفت: "پیتزا می خوری مردنی؟"

اونوقت بدون اینکه منتظر جواب من بمونه از سر جایش بلند شد و بطرف دستگاه تلفن رفت، در حالیکه زیر لب می گفت: "باید بخوری مردنی چون من زن ریقو نمی شم...چرا نمی شی...کاری که ریقو می کنه آدمو..."